Πες το σωστά!

Images

Υπάρχουν πολλές λέξεις που τις χρησιμοποιούμε συνεχώς με τη σιγουριά ότι τις λέμε σωστά. Στην πραγματικότητα πολλές από αυτές είναι λανθασμένες. 

Και επειδή λίγη ακόμα γνώση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν πιο κάτω σας παρουσιάζω λέξεις και φράσεις που μας δυσκολεύουν. Ίσως την επόμενη φορά να τις χρησιμοποιήσουμε επιτέλους σωστά!

Ο επικεφαλής, του επικεφαλής, τον επικεφαλής, οι επικεφαλής κλπ. (και όχι: τον επικεφαλή, του επικεφαλούς). Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά η λέξη δεν κλίνεται!

Όλοι έχουμε κάνει κάποιο λάθος στη ζωή μας, αλλά το ουσ. λάθος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιθετικός προσδιορισμός: π.χ. «λανθασμένη έκφραση» (και όχι: «λάθος έκφραση»).

«Ευχαριστούμε όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν» (και όχι: «όλους όσους…» διότι είναι υποκείμενο στο ρήμα που ακολουθεί, αλλά: «ευχαριστούμε όσους…» και «συναναστρέφεται με όλους όσους εκτιμάει», επειδή εδώ το «όσους» είναι αντικείμενο του ρήματος).

 *Αντίγραψε την άσκηση (και όχι αντέγραψε) γιατί είναι προστακτική σύνθετου ρήματος.

«Χαίρετε!» 

Είναι ευχή. Δηλαδή να χαίρεστε! Γράφεται με έψιλον και όχι «χαίρεται» (ό,τι θυμάται).

Επαναλαμβάνω (και όχι: ξαναεπαναλαμβάνω). 

Τέως πρόεδρος: ο προηγούμενος (από το σημερινό) πρόεδρο. Πρώην πρόεδρος: ο πριν από πολύ καιρό πρόεδρος.

«Εξ απαλών ονύχων»

Σημαίνει «από τότε που ήμουν μωρό και τα νύχια μου ήταν  απαλά» δηλαδή από πάντα, και δείχνει την εξοικείωση με κάτι. Το χρησιμοποιούμε λανθασμένα όταν θέλουμε να πούμε ότι κάτι έγινε που το γνωρίζουμε επιφανειακά.

 

«Άνοιξε τον Ασκό του Αιόλου»

Το ακούμε συχνά λανθασμένα από τους παρουσιαστές των ειδήσεων οι οποίοι λένε “τους ασκούς τους Αιόλου”. Ο ασκός του Αιόλου σύμφωνα με τη μυθολογία ήταν ΕΝΑ σακούλι από δέρμα ζώου, που ο Αίολος, ο θεός των ανέμων είχε φυλακίσει μέσα όλους τους αέρηδες. Συνεπώς είναι λάθος να λέμε «άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου» γιατί ήταν μόνο ΕΝΑ! 

«Υπέρ το δέον»

Και όχι υπέρ του δέοντος! Είναι το δέον (αυτό που πρέπει να γίνει) και υπερ το δέον όταν κάνουμε κάτι παραπάνω από αυτό που πρέπει να γίνει. Εξάλλου και στα αρχαία ελληνικά η πρόθεση "υπερ" συντάσσεται με αιτιατική όταν δηλώνει υπέρβαση του μέτρου, ενώ με γενική όταν δηλώνει υπεράσπιση. Άρα λέω "υπερ το δέον", αλλά "υπέρ αδυνάτου» 

«Επί τούτω»

Και όχι «επι τούτου» «εξεπιτούτου» και άλλα τέτοια όμορφα.

«Νους υγιής εν σώματι υγιεί»

Και όχι "νους υγιής εν σώματι υγιές".   

Καταρχήν (στα βασικά σημεία) ενώ καταρχάς (στην αρχή) Π.χ. «Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατ’ αρχήν», « Κατ’ αρχάς να διευκρινίσουμε…»

μέτρον άριστον»

Και όχι «παν μέτρον άριστο». Σημαίνει ότι είναι καλό να έχουμε μέτρο σε όλα. Βάζοντας όμως μπροστά το «παν» αλλάζει αμέσως το νόημα και σημαίνει «μέτρο να’ ναι κι ό,τι να ναι!»  

Δίνω το «παρών»

Δηλαδή σε μια εκδήλωση, στο αγγελτήριο με κάλεσαν και δήλωσα «παρών». Και όχι δίνω το «παρόν» δηλαδή το σήμερα, το τώρα!

Πχ, & π.Χ.!

Π.Χ. «Προ Χριστού» με κεφαλαίο το Χ.

Π.χ. «Παραδείγματος χάριν», με μικρό το χ.

Μ.Χ. «Μετά Χριστόν» και όχι μετά Χριστού.

Ο συνήθης ύποπτος αλλά το σύνηθες φαινόμενο

Η διεθνής διάκριση, της διεθνούς διάκρισης. 

Ώρες:

Π.μ. «Προ Μεσημβρίας» αλλά μ.μ. «Μετά Μεσημβρίαν».

 

Τώρα που τις έμαθες θα ξανακάνεις λάθος;